Hər bir Olimpiya çempionunun xatırlayacağı və danışacağı çox şey var. Bu dəfə isə müstəqil Azərbaycanın ilk Olimpiya çempionu, əsləm Qusardan olan sabiq cüdoçu Nazim Hüseynovdan bəhs edirik.
Hüseynov 1992-ci ildə Barselonada keçirilən Olimpiya Oyunlarında iştirak edib. Onun, Azərbaycan və dünya idman tarixində necə ad qazandığı barədə danışmağa çox şey var. 2015-ci ildə Bakıda keçirilən I Avropa Oyunları zamanı Hüseynov o dövrün xatirələri ilə bölüşüb.
“O illərdə Azərbaycanda dəhşətli hadisələr baş verirdi. Hamımız müharibə və qeyri-sabit vəziyyətdə yaşayırdıq. 1992-ci il Olimpiya Oyunlarına vəsiqə qazanmaq da çox çətin idi”, – Hüseynov xatırlayıb.
“Yığma komandasının məşqçiləri uzun müddət bütün MDB-dən ən yaxşı cüdoçuları seçirdilər, çünki o dövrdə yalnız Azərbaycanda deyil, Gürcüstanda da güclü idmançılar var idi. Seçim çox idi. Lakin 1991-ci ildə Barselonada keçirilən dünya çempionatında üçüncü yer qazandıqdan sonra məşqçilər məni Olimpiadaya göndərməyə hazır idilər”, – o, bildirib.
Lakin daha bir sınaqdan da keçmək lazım idi.
“Gürcülər öz idmançılarından biri ilə sparinq keçirməyimi istədilər. Mən bu döyüşü də qazandım və bundan sonra artıq heç nə mənim Barselonaya getməyimə mane ola bilməzdi”, – Hüseynov qeyd edib.
Azərbaycan çempionu xatırlayır ki, o, bütün Olimpiya turnirini altı döyüşdən sonra qazanıb.
“İlk döyüşümü bolqarla 30 saniyəyə qazandım. Sonra, daha bir ağır olmayan görüş keçirdim, Qvineya təmsilçisi ilə döyüşdüm və asanlıqla qalib gəldim. Daha sonra isə ciddi sınaqlar başladı. Xüsusilə, məni İtaliya təmsilçisi ilə – üçqat Avropa çempionu və dünya çempionatının mükafatçısı ilə döyüş gözləyirdi. Onun bütün cəhdlərinə baxmayaraq, qələbə mənim oldu”, – o, xatırlayıb.
Dörddəbir finalda Hüseynov, 5 dəfə dünya çempionu olan samboçu Monqolustan təmsilçisi ilə döyüşdə qalib gəldi. Sonra onu yarımfinalda Yaponiya təmsilçisi, dünya çempionu gözləyirdi.
“Bütün gözləntilərə zidd olaraq, mən qələbə qazandım və Yaponiyada «Cüdonun kralı öldü. Yeni kral yaşasın» başlığı ilə məqalə çıxdı”, – Hüseynov xatırlayıb.
"Finalda isə Cənubi Koreya təmsilçisi ilə qarşılaşdım. Gərgin döyüşdə onu məğlub etdim və SSRİ yığmasının tərkibində 7-ci Olimpiya «qızılını» qazandım, həmçinin müstəqil Azərbaycanın tarixində ilk Olimpiya «qızılını» qazandım", – Hüseynov danışıb.
1992-ci ilin 2 avqustunda Olimpiya Oyunlarının final günü – Hüseynovun ad günü idi.
“Bəlkə də bu, mənim üçün əlavə bir stimulu oldu, çünki deyirlər ki, belə hadisələr idmançını ruhlandırır. Güc və enerji artımı hiss etdim. Xüsusilə bu qələbəni, Azərbaycanda döyüşlər getdiyi, məşhur Qarabağ hadisələrinin baş verdiyi bir vaxtda qeyd etmək çox vacib idi”, – keçmiş çempion xatırlayıb.
Hüseynov etiraf edib ki, sonrakı Olimpiya Oyunlarında həmin uğuru təkrarlaya bilməyib.
“1996-cı ildə Atlanta Olimpiadasında bayraqdar idim, lakin artıq ikinci döyüşdə məğlub oldum, çünki o dövrdə gücüm tükənmişdi. Müntəzəm məşq etməyi dayandırdım və bunun özü də mənim günahım idi”, – Hüseynov bildirib.
“Tez-tez qələbələrimi qeyd edirdim, dostlarımın təkidlərinə qalib gəldim, rejimi tez-tez pozmağa başladım, bu da peşəkar idmançı üçün zərərlidir. Doğrudur, əvvəlcə sovet dövründən əldə etdiyim möhkəmlik sayəsində tez bir zamanda formaya qayıda bilir və 10-12 gün ərzində turnirlərə hazırlaşa bilirdim. Hətta 1993-cü ildə Avropa çempionu oldum. Lakin hər keçən dəfə gücüm azalırdı və nəticədə beynəlxalq arenada çıxışlarım pisləşdi. Nəhayət, idmandan ayrılmağa qərar verdim”, – o, deyib.
Hüseynov bildirib ki, idmanda çox şey idmançının xarakterindən asılıdır.
“Əgər o, cazibəyə tabe olub, məşqləri buraxır, rejimi pozursa, ya da onu pullar pozursa, yenidən uğur qazanmaq mümkün olmayacaq. İdmançı döyüşə idman aqressiyası, qəzəbi ilə çıxmalıdır. Sanki bu, onun son döyüşüdür”, – Hüseynov belə demişdi.
