Azərbaycan qanunvericiliyinə əsasən, ölkənin müxtəlif bölgələrində çalışan işçilərin əməkhaqlarına əlavələr bütöv inzibati rayon üzrə deyil, əsasən ərazinin coğrafi hündürlüyünə, strateji əhəmiyyətinə və sosial-iqtisadi ehtiyaclarına görə tənzimlənir.
Əmək Məcəlləsi və Nazirlər Kabinetinin müvafiq qərarları ilə müəyyən edilən bu mexanizmlər çətin iqlim şəraitində yaşayanların sosial müdafiəsini gücləndirməyə və bölgələrə ixtisaslı kadr axınını stimullaşdırmağa xidmət edir.
İqlim şəraitinə görə işləmək üçün əlverişli olmayan yüksək dağlıq yaşayış məntəqələrində çalışan işçilərin, o cümlədən dövlət qulluqçularının vəzifə maaşlarına yerli əmsallar hesablanır.
Nazirlər Kabinetinin 2002-ci il 22 avqust tarixli 137 nömrəli qərarına əsasən, bu artımlar yaşayış məntəqəsinin dəniz səviyyəsindən hündürlüyündən asılı olaraq üç pillədə müəyyən edilib.
Dəniz səviyyəsindən 1200 metrdən 1500 metrədək hündürlükdə yerləşən məntəqələrdə işləyənlərin maaşına minimum 1,1 əmsal (10 faiz artım), 1500 metrdən 2000 metrədək hündürlükdə olan ərazilərdə 1,2 əmsal (20 faiz artım), 2000 metrdən artıq yüksəklikdə yerləşən kənd və qəsəbələrdə çalışanların əməkhaqqına isə 1,3 əmsal (30 faiz artım) tətbiq olunur.
Sözügedən siyahıya rayonların mərkəzləri deyil, konkret yüksək dağlıq kəndlər daxildir. Ölkə üzrə bu kateqoriyaya düşən yaşayış məntəqələrinin böyük əksəriyyəti şimal və şimal-qərb bölgəsində - Quba (Xınalıq, Qrız, Cek və s.), Qusar (Ləzə, Sudur və s.), Xızı, Şamaxı, İsmayıllı, Qəbələ, Oğuz, Şəki, Qax, Zaqatala və Balakən rayonlarının payına düşür.
Mənbə: Yenisabah.аz
