Ənənəvi ləzgi evləri, adətən, hündür yerlərdə, çaya və bulağa yaxın yerdə ucaldılır. Qədim dövrlərdə evlər milli memarlıq üslubunda inşa edilirdi.
Ləzgi evləri bir-birinə sıx tikilir və onlar, adətən, ikimərtəbəli olur. Evin birinci mərtəbəsi təsərrüfat və məişət ehtiyacları üçün ayrılır. İkinci mərtəbə isə yaşayış üçün nəzərdə tutulur. XIX əsrin ortalarına qədər evlərin damında pəncərələr əvəzinə deşiklər açılırdı. Hündür dövrələmə (dairəvi) eyvanlar ləzgi memarlığı üçün xasdır. Onlara xalq arasında “beş eyvanlar” deyirlər.
Ləzgi evlərinin xüsusiyyətlərindən biri künclərin birində ləzgi çörəyi “xhran fu” (xьран фу) bişirmək üçün “xhar” (хьар) adlanan təndirin olmasıdır.
Ləzgi evlərinin əksəriyyəti bir neçə yaşayış otağından ibarətdir. Ləzgi evində qız və oğlan uşaqları üçün ayrıca otaqlar nəzərdə tutulur. Həmçinin burada ailənin yaşlı üzvlərinin (baba, nənə) otaqları da ayrıdır. Ən geniş, işıqlı və bəzəkli otaq qonaq üçün ayrılır. Ona “tav” (qonaq otağı) deyilir. Qonaq otağının döşəməsi və divarları həmişə xalça və palazlarla örtülür. Hər evin ayrıca anbarı da olur. Burada ailənin ərzaq ehtiyatı saxlanır.
Istinad edilən mənbələr:
