Suyun axarı var, deyirlər. Amma Şabran rayonu ərazisindən keçən Samur-Abşeron kanalına baxanda bu ifadə mənasını itirir.
Axan sanki su deyil, məişət tullantılarının “seriyası”dır. Şüşə qırıntıları, plastik qablar və hətta köhnə paltarlar belə, kanalın içində “üzür”.
Shimal.News məlumat verir ki, kanalın bu vəziyyəti daha çox zibillik poliqonunu xatırladır.
Ancaq fərq ondadır ki, adi zibillikdə nə gedir, orada qalır. Bəs burda? Burda isə bu "çirkab axını" Bakı şəhərinin içməli suyunun qaynağı olan Ceyranbatan su anbarına qədər yol alır.
Hər il dövlət büdcəsindən bu kanalın təmizlənməsi üçün vəsait ayrılır. Hətta bu məbləğ kifayət qədər ciddi rəqəmlərlə ölçülür. Ancaq nəticə ortadadır - kanal su ötürmək əvəzinə lil, palçıq və məişət tullantıları ilə doludur. Sanki hansısa sehrli əl bu pulları suya yox, havaya sovurur. Nəticədə, kanalda vəzifəsini yerinə yetirməyən qurumların məsuliyyətsizliyi axır.
Əvvəllər Samur-Abşeron kanalı region üçün həyat mənbəyi sayılırdı. İndi isə o, məhv olmuş bir ekosistemin abidəsinə çevrilib. Balıqların üzüb getməli olduğu bu suda indi tullantılar "üzür". Kol-kos içində itib-batan bu kanal artıq öz əsas funksiyasını yerinə yetirməkdə çətinlik çəkir. Düşünmək olar ki, bu vəziyyət illərlə davam etsə, kanalın adı “Samur-Abşeron” yox, “Su qəbiristanlığı” olacaq.
Ən maraqlısı odur ki, bütün bu çirkab sonda Ceyranbatan su anbarına tökülür. Bakı sakinləri hər gün içdiyi suyun qaynağına baxıb dərindən düşünməlidir: bəs görəsən, krandan axan suyun haradan gəldiyini bilirlərmi? Əgər bilsələr, bəlkə də, bir çoxları çay içmək əvəzinə, bir stəkan qaynar suyun içində sabun çalxalayar ki, bir az təmizlənsin.
Samur-Abşeron kanalı artıq su yolu yox, rəsmi zibillik poliqonuna çevrilib.
Görəsən, bu kanalı təmizləməyə məsul olan qurumlar onun suyunu içməyə cəsarət edərlərmi? Əgər yoxsa, deməli, problem həqiqətən də böyükdür...
Məhəmməd Tağı
